به خورشید خانوم قول دادم که گزارش وبلاگی پانل روز یکشنبه کنفرانس IWSF رو بنویسم. خورشید خانوم با این بلاگیدن مفصل و سروقتش آدم رو شرمنده می کنه ولی خب دیگه هرکسی یه خصلتی داره و ماهم آب هندونه و…:))
چون خودم هم تو این پانل سخنرانی داشتم گزارشش رو باید از استرسها و دلشوره های شب قبلش شروع کنم. وقتی که با دیدن عکس العمل ها و برخوردهای ناراحت کننده ی اصحاب ایرانی مقیم ممالک خارجه تنم به لرزه افتاد که این چه غلطی بود که من کردم و چرا برای این کنفرانس مقاله دادم؟! گروهی از شرکت کننده های کنفرانس به هر نوع سخنرانی که به نوعی ارائه دهنده تصویر مثبت از شرایط داخلی ایران بود رو به طرز ظالمانه ای مورد حمله سئوالهای بی در و پیکر و فسیل شده دهه های شصت قرار می دادن. مثلا وقتی خانم دکتر بهرامی تاش با ارائه اطلاعات از بانک جهانی از بالا رفتن درصد سواد زنان و دختران در سالهای بعد از انقلاب گفت– که یه واقعیت مسلم و واضح هست برای اونایی که در ایران هستن–متهم شد به بی سوادی و بلد نبودن تحقیق! بیچاره با دو یا سه تا فوق دکترا در زمینه کاری خودش، که در مورد کار غیررسمی زنان هست، آخرش به نظر عزیزان شرکت کننده از سواد کافی برخوردار نبود چون نتونسته بود تصویر زشتی از جمهوری اسلامی ارائه بده! حالا تصور کنید که من در این شرایط می خواستم برم و در مورد اصلاحات درون حکومتی و درچارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که با تمام وجود بهش معتقد هستم حرف بزنم. از کمکهای روحانیون اصلاح طلب بگم و از سفر کردن به حوزه علمیه قم! چه شود! خلاصه شنبه شب بدجوری به غلط کردم افتاده بودم. هرچی خودم و علی و آنوشای بیچاره تکرار می کردیم که اصلا مهم نیست! هرکس هر اعتقادی داره داشته باشه! حرفی که بهش باور دارم رو خواهم زد و اهمیتی به انتقادهای بی اساس نمیدم و … بازم به کت این دست و پای یخ کرده لامذهب نمی رفت و خلاصه با اجازه تون اون شب با یه من پتو و ملحفه هم دست و پای بنده از استرس برخوردهای صبح یکشنبه گرم نشد که نشد.
